Het Nieuwe Normaal & De Norm
Is het Nieuwe Normaal eigenlijk juist afwijken van de Norm?
Uit de laatste cijfers (Trimbos | RIVM | CBS) blijkt dat inmiddels 48% van de volwassenen (18–75 jaar) ooit één of meerdere psychische aandoeningen gehad te hebben volgens de norm van het DSM-5 model. Wellicht hoor je bij de 48% die een label (aandoening-stoornis) heeft gekregen?
Maar .... zeggen deze cijfers juist niet dat het veel normaler is om af te wijken van de gestelde norm, dan dat je eraan voldoet?
Komt nog bij dat ik van het woorden aandoening en stoornis alleen al bultjes krijg, maar oké dat kan aan mij liggen.
De gangbare cognitieve gedragstherapieën richten zich op het veranderen van negatieve gedachten en gevoelens, met een focus op anders (positief) leren denken om op die manier je klachten & problemen te laten verdwijnen of verminderen. Maar we weten al een jaar of 60 dat dit niet (of tijdelijk) werkt.
Nu hoor ik je denken... Ja, maar wat werkt dan wel?
Als het veranderen van negatieve gedachten en gevoelens bewezen niet werkt, is het dan niet slimmer om te stoppen met vechten omdat het toch geen zin heeft, en een andere weg in te slaan?
Zelf ben ik voorstander van het stoppen met labelen en het inzetten van evidence based methodieken, daarom werk ik in mijn praktijk met Acceptance and Commitment Therapy.
Naast Acceptance (stoppen met vechten en in plaats daarvan, leren omgaan met) is Commitment (Bereidheid om uit je comfortzone te stappen) een voorwaarde om deze Therapie te kunnen volgen.
Deze video geldt in mijn optiek dus niet alleen voor kinderen.
Opmerkingen